‘Wie kan een niet bestaand sprookje noemen??’
TILBURG – Donderdagavond 28 januari 2010 speelde theatergroep Rataplan uit Tilburg tegen Allure uit Breda een theatersportwedstrijd. In mijn minor kwam ik erachter dat ik theater erg leuk vind, maar erg neig naar het grappige en improvisatie aspect van dit vak. Daarom besloot ik me te verdiepen in de theatersport waarbij ik al snel stuitte op Rataplan.
Voor mij was het de eerste keer dat ik zo’n show bezocht. Ik wist dan ook niet goed wat ik kon verwachten. Uiteraard kent iedereen de Lama’s, maar op welk niveau zouden deze mannen of vrouwen zitten? Ik besloot weinig te verwachten en het op me af te laten komen.
                Bij binnenkomst viel me meteen op dat het niet het grootst en drukst bezochte theater zou worden. Er waren veel stoelen leeg. Maar dat mocht de pret niet drukken. Op elke stoel lag een neproos, zo wordt je niet bij elke voorstelling verwelkomd! Jean, penningmeester van Rataplan, heette iedereen welkom en het feest kon beginnen.
                Jean legde eerst de regels uit. Er zouden twee theatergroepen spelen vandaag. Als we een speler goed vonden, of door hem of haar ontroerd raakten, konden we hen belonen met het gooien van een roos. De groepen verdienden een groot applaus. De rechters daarentegen werden onthaald met een boegeroep. Dit omdat zij vaak negatief commentaar hebben en dat wil het publiek uiteraard niet. Nee, de groepen moeten juist aangekondigd worden, zodat ze nog meer gemotiveerd raken.
                Na de opkomst van de rechters komt de eerste groep het podium op. Allure heeft een liedje ingestudeerd en Rataplan heeft een spectaculaire opkomst, wanneer er vier vrouwen op het deuntje van ‘Eye of the tiger’ opkomen. Ik ben al meteen enthousiast. Die meiden hebben pit! Ik ben direct warm. De combinatie theater en zang… Dit kan niet meer stuk.
                Al meteen bij aanvang van het spel werd duidelijk dat hier alles om improviseren draait. Net als bij het tv-programma de Lama’s werkt het alleen met input van het publiek. Als ik dan ook na de vraag of iemand een niet-bestaand sprookje kan noemen, hard ‘Wit sneetje’ roep, gaan de meiden van Rataplan daar heel creatief mee om. Er was eens een meisje dat wit bloed had en op zoek ging naar de prins die ook wit bloed had. En ja hoor, deze vindt zij en ze leven nog lang en gelukkig. Nou.. Toen ik het riep, had ik toch echt een andere uitvoering verwacht.
                Maar ook Allure laat zich van zijn beste kant zien. Zij zetten een geweldige datingshow neer. Jean was, uiteraard, de presentator en Karlijn van Rataplan mocht haar date kiezen. Het duurde niet lang, voordat zij eruit was dat zij met sukkelige Frans Bauer uit wilde. Overdreven Patty Brard en overleden Michael Jackson vielen helaas af voor haar. Dit neemt niet weg dat Allure hier niet een geweldig stukje acteerwerk neerzet, maar ook nog eens zo overtuigend weet te brengen dat Karlijn meteen weet wie de daters zijn.
                Allure wint deze wedstrijd met stip. Iets waar ik het mee eens ben, omdat zij mij meer vermaakt hebben dan de meiden van Rataplan. Niet dat zij slecht zijn, maar ik was erg onder de indruk van de improvisatie- en acteerkwaliteiten van Allure. Dat wil ik ook wel leren!